Gedicht: To die.

Please leave me behind,
I’m to much loaded with fear.
There’s to much weight to cary,
Just let me die outhere.

Don’t feel guilty about leaving me,
This is what I want.
Don’t be so stupid to take me along,
But don’t forget our special band.


Always cary me with you,
Inside your mind.
Inside your hart,
I’ll always be around to find.

There are lots of things I thought you,
So I’ll be hard to forget.
But just try to leave me out here,
Get ready, get set.

Walk away,
Just let me out here.
Go home,
For you there’s nothing to fear.

I’ll meet you again in heaven,
I hope you’ll still remember me by then.
I’ll wait untill you come up there,
I’ll wait untill then.



Gedicht: Zelfmoord.

Alles om me heen gaat fout,
Ik zie geen andere uitweg meer.
Maar als ik aan die optie denk,
Gaat mijn hart te erg te keer.

Na een lustrum van pijn,
Heb ik geen kansen meer.
Ondanks de openhartigheid van velen,
Doet denken aan jou me nog altijd zeer.

Het voelt gewoon echt klote,
Nee, eufemisme gebruik ik niet.
Ik ben gewoon recht voor de raap,
Jij bezorgt me steeds meer pijn en verdriet.

Nu is het mijn tijd om de wereld te verlaten,
Niet nog eens een lustrum van pijn.
Ik ga nu naar een mooiere plek,
Het zal daar echt veel beter zijn.



Gedicht: Zwart.

Vrijheid is ontastbaar,
Geluk niet te verkrijgen.
Verdriet toch zeker wel,
Met als toevoeging nog pijn.

Geen gezelschap van jou meer in ons leven,
Enkel een straaltje licht.
Die op ons neer zal schijnen,
Maar we willen jou niet kwijt!

Je bent gewoon uitgeput,
De energie is uitgezogen.
Het wordt zwart bij de gedachte,
Ik heb binnenkort geen Oma meer.



Gedicht: Dag lieve Oma!

Het vechten is nu voorbij,
Je kunt het achter je laten.
Je tijd is gekomen om te rusten,
Om deze wereld te verlaten.

Je hebt erg sterk gestreden,
Maar woensdag was het tijd voor de val.
In je eentje kan je óók geen lege aan,
Dat je koste wat kost neerhalen zal.

Voor mij was je de beste Oma,
Houdend van iedereen.
Altijd zo liefdevol,
Tegen de mensen om je heen.

Ik zal je nooit vergeten,
En dan spreek ik, denk ik, voor iedereen.
In gedachte blijf je bij ons,
Altijd om ons heen!

Ik hou van je!

Eveline.



Gedicht: Zwarte kamer.

Er is stilte om me heen,
Maar niet in mijn hart.
Die zit vol met muziek,
Toch blijft er één kamer zwart.

Zwarte herinneringen,
Vol van pijn.
Die armband die ik draag,
Toont aan dat je nooit meer hier zal zijn.

Op die ene dag zag je zo bleek,
Alsof je een spook had gezien.
Je verliet wazig mijn huis,
En sindsdien…

Mis ik je met heel mijn hart,
Waar de muziek altijd zal spelen.
En jouw kamer altijd zwart zal zijn,
Door de tijd die wij nooit konden delen.



Gedicht: Ketting.

Kralen rollen over de grond,
Planten, meubels, overal.
Een hele grote plas bloed,
Een beeld dat ik nooit vergeten zal.

Jouw levenloze lichaam,
Eenzaam op de grond.
Was er iets dat deze dader
met jou verbond?

De ketting om jouw nek,
Kapot getrokken.
Zoiets waardevols,
Wat heeft dìt kunnen uitlokken?

Heb jij iemand iets aangedaan?
Iemand verwond.
Of misschien iemand gekwetst,
In de tijd dat jij bestond.

Bestond in de vorm van leven,
Verbaal en non-verbaal.
Maar dat werd jou ontnomen,
Je bent nu slechts nog een verhaal.
[ terug... ]